Piku

Kiedy poznaliśmy Piku, był on wrakiem psa - sfrustrowanym, okaleczającym się, nie radzącym sobie z emocjami. Zupełnie nie potrafił odnaleźć się w schronisku. Obecnie Piku radzi sobie trochę lepiej. Zaczął dobrze komunikować się z zaufa... więcejnymi ludźmi oraz reagować na swoje imię. Jednak nie zdołaliśmy całkowicie wyeliminować zachowań autoagresywnych, które pojawiają się kiedy nasz podopieczny się stresuje, a - jak łatwo się domyślić - w schronisku powodów do stresu ma całkiem sporo 😞 Czasem miewa dobre dni, gdy chętnie spaceruje a na pyszczku gości uśmiech, czasem nie ma ochoty na spacer a kontakt z człowiekiem nie przynosi żadnego pocieszenia… Na codzień Piku najbardziej na świecie kocha jedzonko i oczywiście ludzi, którzy tym jedzonkiem obdarowują. Swoich wolontariuszy wita zawsze radośnie. Do obcych w pierwszym momencie bywa mniej wylewny, ale mimo to jest do nich pozytywnie nastawiony. Chłopak całkiem nieźle radzi sobie z jazdą samochodem - chętnie wskakuje do auta, siedzi na tylnym siedzeniu przypięty psim pasem i obserwuje świat za oknem. Dzielnie radzi sobie również podczas wizyt u weterynarza i nie przejawia zachować agresywnych. W genach białasa z pewnością można odnaleźć domieszkę ras pierwotnych. Pozostawiony sam nudzi się, czego efektem bywają “wybuchające” posłanka czy kocyki. Przyszły opiekun musi zaakceptować to, że Piku to “gaduła”, który na wiele tematów będzie miał coś do powiedzenia. Nasz podopieczny całkiem nieźle dogaduje się z innymi psiakami. Bardziej odpowiada mu towarzystwo suczek (o ile nie są owczarkami niemieckimi). Sądzimy że dobrze czułby się u boku stabilnej rezydentki. W stabilnych warunkach Piku uwielbia długie spacery po polach czy lesie - pewnie nigdy nie poczuje się komfortowo w centrum miasta. Powinien zamieszkać raczej w spokojniejszych okolicach z ludźmi mającymi doświadczenie w opiece nad psami, gotowymi na współpracę z behawiorystą . Nie polecamy go do domu z dziećmi ani z kotami.mniej